Kendini Kurtaran Yol

Öylesine yazmak istiyorum. Özgürlüğüm içim. Kaçabileceğim her yer için..

Bu satırları yazarken anlaşılmak çatısı altında bir yol yaratmak istedim. Sadece kendini kurtarabilecek bir yol.

On dört yaşımdan yirmi iki yaşıma kadar günlerim hep yazmakla geçiyordu. Sırf kendi yolumu kurtarmak için. Şimdi yirmi beş yaşındayım ve yazmaya ara verdiğim zaman diliminde kendi kaçış yollarımı bulamadım. Yeni yerler keşfettim ancak yine içimde dolmamış bir bardağın boşluğu vardı. Yeni arkadaşlıklar edindim. Ruhum daha da sessizleşti. Yeni şeyler denemeye çalıştım. Bu sefer bilginin açlığı ile dünyaya karşı problemlerim başladı.

Belki kendimden kaçıyordum..

Evrendeki eksik parçalarımdan, dolmamış enerjimden, ruhumun ritimlerinin susmasından ve daha niceleri.

Yaşam bana bazı fırsatlar sunuyordu ve kaderde ona eşlik ederek bana kocaman sofralar kuruyordu. Bunları görmezden geldim bir süre. Şu an olduğum zamanda yaşamakta olan gerçekler zinciriyle boğuşuyorum. Sırf onları görmezden geldim diye.

Kendimi kurtaracaksam bu yoldan yaşamın ağır tokatlarının yüzüme çarpmamasına nasıl engel olacağım?

Elbette gerçek olanla bedenimi saran umudu birleştirerek. Gerçekle yüzleşince zaten yaşam bana armağan etmek istediği umudu ertelemyecek. Her zaman olduğu gibi devam eden akışta kendimizi bulamamıza sebebiyet veren anlarda başlangıçlar yaratmak için.

Kendi yolunuzu bulmanız umuduyla!